Dromen

Als klein meisje droomde ik al van Afrika. De uitgestrektheid van de savannen en haar imposante dierenrijk hadden een enorme aantrekkingskracht op mij.

Onrecht

Onrecht. Daar doe ik het heel slecht op, ook al sinds ik heel jong ben. Ik kan me nog goed herinneren dat ik in groep 4 zat en we een nieuw meisje op school kregen. Ze kwam uit Vietnam en woonde met haar opa in de flat naast onze school. Ze sprak geen woord Nederlands en zat met gebogen hoofd in de klas. Op een gegeven moment kreeg ik door dat school zich zorgen om haar maakte. Ze had nooit iets te eten mee en de juf dacht ook dat ze geen ontbijt kreeg. Op een dag kwam ze niet op school. Toen bleek dat haar opa die nacht niet thuisgekomen was en ze het huis niet in kon. Ze had de hele nacht op de galerij gezeten, was in slaap gevallen en had zich uiteindelijk verslapen voor school. Wekenlang heb ik mijn moeder proberen te overtuigen dat ze toch best bij ons kon komen wonen. Wij hadden een kamer over en mijn ouders hadden toch alleen maar mij. En bij ons zou er altijd eten zijn en ik wilde mijn kleren best met haar delen.

Medemens

Misschien heeft dit er wel aan bijgedragen dat ik een onbedwingbare behoefte kreeg om iets te betekenen voor mensen in moeilijkere leefomstandigheden dan de mijne.
Misschien dat ik daarom in 2004 tegen mijn vriendje (inmiddels man) zei: “Ik heb geen tijd voor een vriendje want ik wil graag naar Afrika”. De prachtige documentaires op Discovery Channel, over de Afrikaanse natuur en wilde dieren, hebben er ook vast aan meegeholpen.
Misschien was het om die reden dat ik in 2005, aan het einde van mijn eerste Kenia rondreis, mijn vaste baan achter me liet, om mee te gaan helpen bij een straatkinderen project in Mombasa.

Dromen

In de jaren die volgden heb ik zoveel mensen ontmoet met vergelijkbare dromen. Mensen die hun horizon willen verbreden, iets positiefs willen bijdragen aan de kwaliteit van leven van hun medemens. Mensen met interesse in andere culturen, andere gewoonten en een andere leefwijze.

Met Doingoood wil ik helpen om die dromen uit te laten komen. Met Doingoood kan ik al mijn kennis en ervaring gebruiken om anderen te helpen goed voorbereid naar Afrika op reis te gaan. In Doingoood komt mijn passie voor Afrika, mijn hart voor Human Resources en mijn wens voor onafhankelijkheid samen. En dat geldt niet alleen voor mij, maar ook voor alle mooie mensen die in de afgelopen 10 jaar bij de Doingoood-familie hoorden.

Nachtmerrie

Ieder met hun eigen wensen en dromen vertrokken zij, aan het einde van afgelopen zomer, naar Afrika. Naar Oeganda. Voor stage of voor vrijwilligerswerk. Vol levenslust, enthousiasme, een open mind voor het avontuur dat hen te wachten stond. Met volle teugen hebben zij genoten van hun tijdelijk nieuwe, dagelijks leven op de rode aarde van Oeganda. Er werden nieuwe vrienden gemaakt, projecten in het hart gesloten, nieuwe dingen geleerd en leuke activiteiten gedaan in de vrije tijd.

Aan deze droom kwam een abrupt en wreed einde. De allerlelijkste kant van de mens kregen zij te zien. Op geweldadige wijze werd hen niet alleen hun waardevolle spullen ontnomen, maar zijn zij ook van hun persoonlijke geborgenheid beroofd. Angst, paniek, shock, pijn, machteloosheid en ontreddering bleef over. Wat kunnen mensen anderen toch afschuwelijke dingen aandoen.

Achtbaan

Met grote gevolgen, voor henzelf, maar óók voor een nog veel groter aantal mensen. Een domino effect.

Wat een achtbaan van emoties.

En zeker ook voor Doingoood als organisatie, voor de mensen die er werken en voor mij persoonlijk.

Oeganda

Oeganda is altijd in mijn dagelijks leven aanwezig doordat de roots van mijn zoon daar liggen. In april waren we er op rootsreis geweest met 8 volwassenen en 6 kinderen (waarvan 5 kinderen met Oegandese roots) en hebben we ook in ‘het’ huis geslapen met de hele groep. Het huis dat voor ons een extra bijzondere betekenis had, omdat onze kinderen daar met elkaar gewoond hebben voordat wij hun papa’s en mama’s werden.

Wat een gevolgen op zoveel vlakken. Dromen uiteengespat, weg onbevangenheid en van een fijne nachtrust is voor de meesten voorlopig geen sprake. Een grote aantasting van persoonlijk fysiek en mentaal welzijn. De mooie ervaring waar je zo lang naartoe geleefd hebt, op een vreselijke manier van je afgenomen. Zó oneerlijk.

Afscheid van een plek met betekenis voor alle lieve kinderen die er ooit een tijdelijk thuis vonden. Verlies van banen bij Doingoood. Onzekerheid bij de projecten. Zó oneerlijk.

Mooie kanten van de mens

Middenin deze hele crisis zien we tegelijkertijd de mooiste kanten van de mens. Saamhorigheid. Liefde. Behulpzaamheid. Betrokkenheid. Dankbaarheid. Medeleven. Bemoediging.

Mooie woorden zijn vanuit de groep vrijwilligers en stagiaires gesproken over het Oeganda waar ze het óók zo enorm naar hun zin hadden. Tot die vreselijke nacht. Hoe oneerlijk het voelt dat Oeganda als land nu reputatieschade oploopt door deze gebeurtenis. En hun gevoel Oeganda te moeten ‘verdedigen’ tegenover de mensen die hierover een oordeel hebben.

Verandering

Voor dit moment is er een berg die nog te groot is om overheen te kijken. Je ziet het pad lopen op de berg, maar je weet niet wat er aan de andere kant is of wat je onderweg tegenkomt. Dat geldt denk ik voor iedereen die op wat voor manier dan ook hierbij betrokken is.

“Je bestemming is nooit een plek, maar een nieuwe manier om naar dingen te kijken”

De afgelopen weken waren heel erg pittig en verdrietig. Eerst en vooral voor de direct betrokkenen. En ook voor onze medewerkers. Voor de organisatie als geheel.

We worden hierdoor ook geconfronteerd met onvermijdelijke veranderingen.

Loslaten

Loslaten betekent niet altijd opgeven. Het is accepteren dat sommige dingen niet zijn zoals je graag had gewild. En als de rollercoaster uit zijn looping komt en weer wat rustiger gaat rijden, dan gaan we weer vooruit kijken.

Wat niet verandert, is onze liefde voor het Afrikaanse continent. We blijven deze liefde graag met je delen. Blijf ons volgen, dan blijven wij je inspireren.

Zodra we onze nieuwe manier om naar dingen te kijken hebben gevonden, laten we je weten wat de bestemming is.